Queens of the Stone Age „Perfecth”

Queens of the Stone Age – fotografia prasowa zespołu do promocji „Perfecth” (2026). Fot. Andreas Neumann / Grandstand Media.

30 października 2026 roku Queens of the Stone Age wydali dziewiąty album studyjny „Perfecth”. Dziewięć utworów, nagrania realizowane między innymi w Nowym Orleanie i Los Angeles oraz tytuł, który świadomie kaleczy słowo „perfect” – Josh Homme i pozostali muzycy opowiadają o miłości, stratach i próbach składania życia na nowo.

„Perfecth”: dlaczego Queens of the Stone Age zepsuli słowo „perfect”?

W tym tytule błąd jest zamierzony. Homme tłumaczy w materiałach prasowych, że „perfekcja” jako pojęcie nie opisuje jego doświadczenia świata. Literówka, która nie jest literówką, staje się zatem punktem wyjścia do opowieści o wszystkim, czego nie można dopracować do ideału: bliskości, rozstaniu i powrocie do równowagi.

Materiały promujące płytę odwołują się również do japońskiej sztuki kintsugi, w której pękniętą ceramikę naprawia się, podkreślając ślady uszkodzeń. Nie chodzi tu o deklarację idealnego życia po kryzysie, ale o zgodę na jego widoczne blizny.

Dziewiąty album grupy Josha Homme’a – kto nagrał „Perfecth”?

Skład Queens of the Stone Age tworzą Joshua Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita i Jon Theodore. „Perfecth” ukazał się nakładem Matador Records, jako następca „In Times New Roman…” (2023). Jego powstawanie nie było jedną zamkniętą sesją: wytwórnia i agencja prasowa wskazują na rozłożone w czasie prace w różnych studiach.

„Insignificant Other”, „Easy Street” i „Mono” – trzy różne perspektywy

„Insignificant Other” jest jednym z najważniejszych punktów albumu. Według opisu zespołu nagranie pozostawia przestrzeń na spontaniczność pięciu muzyków, zamiast wygładzać wszystko w produkcji. Tekst dotyka doświadczenia utraty kogoś, kto wcześniej wyznaczał centrum codzienności.

W „Easy Street” pojawia się gościnnie Nikki Lane. Utwór zachował elementy surowego wykonania, w tym swobodę rytmiczną, zamiast dążyć do cyfrowej sterylności. „Mono” wykorzystuje przejście od brzmienia monofonicznego do stereofonicznego jako zabieg dramaturgiczny związany z tematem złamanego serca.